Luan Zylyftari, mjeshtri që prej dekadash mban ndezur “dritaren drejt botës” për familjet shkodrane, duke riparuar me përkushtim dhe dashuri televizorët e tyre.

Për vite të tëra, televizori ka qenë më shumë se një pajisje teknologjike në çdo shtëpi shqiptare. Ai ka shërbyer si një dritare drejt botës, si burim informacioni, kulture, argëtimi e shpresash. Në dekadat kur mundësitë ishin të kufizuara, ai ishte një nga pak kanalet që lidhnin familjet me realitetin përtej katër mureve të shtëpisë.

Por që kjo dritare të mbetej gjithmonë e hapur, pas saj qëndronte puna e qetë, e përkushtuar dhe shpesh e padukshme e mjeshtrave të zanatit. Njëri prej tyre është Luan Zylyftari, i njohur prej shumë shkodranëve si njeriu që për dekada ka riparuar televizorët e qytetit.

Një zanat i trashëguar me kohën

Luani e nisi këtë rrugëtim që në rininë e tij, në vitet kur teknologjia ishte ende e thjeshtë dhe pajisjet funksiononin me llampa e pjesë mekanike. Ai kujton me nostalgji kohët kur çdo televizor ishte një sfidë më vete, dhe zgjidhja e problemeve kërkonte jo vetëm dije teknike, por edhe durim, intuitë dhe krijimtari.

“Riparimi nuk ishte thjesht punë, ishte një art më vete,” thotë ai.

Me kalimin e viteve, teknologjia ndryshoi rrënjësisht. Nga televizorët bardh e zi, u kalua në ata me ngjyra, më pas në modelet me ekran të sheshtë, e sot në smart TV-të modernë. Për shumë mjeshtër, këto ndryshime sollën vështirësi, por për Luan Zylyftarin ato ishin një mundësi për të mësuar më shumë e për të mos mbetur pas. Ai arriti të përshtatej dhe të ndjekë hap pas hapi ritmin e kohës, duke ruajtur gjithmonë dashurinë për zanatin.

Kujtimet që mbeten gjallë

Mes qindra pajisjeve që ka riparuar ndër vite, Luani ruan kujtime të shumta. Ai tregon se shpesh televizioni i prishur ishte burim shqetësimi për të gjithë familjen, sidomos në kohë kur informacioni vinte vetëm nga ekrani. “Ka pasur raste kur njerëzit vinin me nxitim të madh, të shqetësuar, sikur u ishte prishur një pjesë e rëndësishme e jetës. Dhe në fakt, ashtu ishte. Kur e shihnin sërish televizorin të ndizet, ndjenja e gëzimit të tyre ishte shpërblimi im më i madh.”

Ai nuk e harron emocionin që ndien sa herë rikthen në jetë një pajisje që dikush e kishte menduar të humbur. “Për mua, çdo televizor i riparuar nuk ka qenë vetëm një pajisje e rregulluar. Ka qenë një sfidë e fituar, një histori që rifillon,” thotë me një buzëqeshje.

Më shumë se punë, një pasion

Sot, pas dekadash pune, Luan Zylyftari nuk e sheh veten thjesht si një riparues televizorësh. Për të, kjo ka qenë një rrugëtim i gjatë, plot mësime, përvoja dhe kënaqësi që vijnë nga ndihma që i ka dhënë komunitetit.

“Kur kthej kokën pas dhe shoh gjithë këto vite punë, më mbush me krenari fakti që jam bërë pjesë e kujtimeve të shumë familjeve shkodrane. Në çdo shtëpi ku kam futur dorë, kam lënë një copëz nga puna ime dhe kjo është një ndjenjë e jashtëzakonshme,” rrëfen ai.

Në fund, historia e tij është dëshmi se mjeshtëria dhe përkushtimi nuk humbasin kurrë vlerë, pavarësisht se sa shpejt ndryshon teknologjia. Televizorët modernë mund të kenë ndryshuar formën dhe funksionet, por pas tyre gjithmonë do të qëndrojë puna e njerëzve që dinë t’i mbajnë gjallë si Luan Zylyftari, mjeshtri i heshtur i qytetit të Shkodrës.